എന്റെ കവിതയില്
നീ
മഞ്ഞായും മഴയായും
പെയ്യുന്നു.
വ്യശ്ചികത്തിന്റെ
വ്രതക്കുളിരില്
നീ
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പുണ്യവും
അനുഗ്രഹവും.
നിന്റെ തടാകത്തിലൂടെ
എന്റെ തോണി ഒഴുകുന്നു......
വെയില്
മഞ്ഞിന് പടര്പ്പിലൂടെ
എന്നിലേയ്ക്ക്
പെയ്തിറങ്ങുന്നു;
ഞാന് നിറഞ്ഞു കവിയുന്നു.
ഓര്മ്മകള്
വിതുമ്പുകയും
കാലം പിറകോട്ടുപോകുകയും ചെയ്യുമ്പോള്
വസന്തം
അതിന്റെ വേനല് കാഴ്ചകളാല്
ഒരു ഹ്യദയത്തെ ചുട്ടുനീറ്റുന്നു.
ഇലകളും പൂക്കളും
ഇല്ലാതെ
ഒരു മരം
അതിന്റെ മരണത്തെ
സ്വപ്നം കാണുന്നു....
